×××داستان کوتاه،مقاله،دستنوشته×××

دست نوشته

cud — Sat, 16 Jun 2007 11:06:43 GMT

از دنیا بیزاریمان گرفته بود.گفتیم برویم و هوایی بخوریم.سر راهمان که از مطبخ میگذشتیم بنا بر عادت معمول در یخچال را باز نموده و با سر تا کمر در آن فرو رفتیم تا شاید از میان نشخوار این یاغیان هم خانه چیزی جهت تناول و شبچره بیابیم. دست آخر دو عدد زرد آلوی نارس یافت شد. غنیمت شمردیم و بر روح عزیزان هم قطار درودی جانانه و سفارشی فرستادیم . از اندرونی به باغ باصفا پا نهادم.شبی بس ساکت و مطبوع بود.ستارگان چشمک زنان، غافل از اینکه ما در دست چپمان چندین انگشتر زر و نقره و در دست راستمان عقیق و غیره داریم. آخر دستانمان را به پشت کمرمان و سینه ها را به جلو داده و مانند هرگاه ،شاهانه گام بر می داشتیم.

خوب که از دنیا غافل گشتیم،مشغول بلع آن دو زردآلوی منحوس شدیم.با دندانهای مبارکمان بر آن کوفتیم و جویده ناجویده قورت دادیم.وقت خوشیمان از اندازه افزون شد و عزم بازگشت نمودیم.کمی از اوراق امتحانیمان را زیر و رو کردیم تا فردا شاید به دادمان برسد.اما بناگاه روح خبیسه ای بر ما چیره شد و جادوی خواب را در چشمانمان افکند. مانیز چون جادوگر دربار نبود،تسلیم گشتیم.خوابیدن همان و بیدارشدنمان پیش از سحرگاه همان.

اولش فکر کردیم ادامه جادوی روح خبیس می باشد که اینگونه به دل درد و دل پیچه مبتلا گشتیم.اما یادمان آمد که رمل استرلاب جادوگر نزد ماست و هر آنچه ورد آموخته بودیم خواندیم.هیچ افاقه نکرد.گفتیم شاید وجدانمان باشد که اینگونه به پهلویمان و آبگاهمان میکوبد.ولی ما خوب با وجدانمان کنار آمده بودیم بر قرار آن صلح نامه ی کذا، که ترکمن چای شرف داشت بر آن .

تا وقت موعود امتحان ،درد امانمان را بریده کرد. اما تا چشمانمان اوراق امتحانی را رویت کرد به کل از یاد بردیمش.این نیز موقتی بود چرا که به سوال سیزده نرسیده دوباره دردمان اوت کرد.سخت آشفته و بد حال گشتیم طوری که خانم مهربان مراقب انگشتر های متعددمان را نادیده گرفت و دل بر ما سوزاند و چند سوالی به ایما و اشاره ی چشم و ابرو بر ما آشکار کرد.به هر نحوی از انحا این مصیبت را به اتمام رساندیم و به عمارت نزول کردیم و در تخت خود را رها.

به یک کوارتر نکشیده بود که چشم بر هم نهاده بودیم،یکهو احساس کردیم خورشید خانم هوس همبستری با ما را کرده.چنان دچار تب و هذیان گشتیم که هر انچه از اسرار کشوری و لشکری و رازهای مگو بود، به طرف العینی بازگو کردیم و این پست فطرتان دون مایه همه را مکتوب کردند تا به وقت مقتضی دمار از روزگارمان برآورند.تب و درد و هذیان تا پاسی از شب ادامه داشت و ما ناخودآگاه بر همه مهربان شده بودیم و نرم و ملایم سخن میراندیم طوریکه چند تن از اصحاب،انگشت سبابه را پس از سه دور و نیم چرخش در بینیشان در دهان فرو برده و به اندازه مزه شور آن،از رفتارمان تعجب ورزیدند.حتی عده ای از این طایفه نسوان که نمیدانیم چگونه این دستهای نافرمان قلم شده از بیماریمان سو استفتاده کرده و شماره شان را گرفته بود،آرزوی مرگ ما را کردند.البته بنا بر قول معروف که(به مرگ میگیریم که به تب راضی شود). این بدحالی ما سخت دلخواه آنان گشته بود زیرا که هر کلامی تا به حال برخود حرام کرده بودیم از زبانمان جاری گشت و حسابی خوش خوشانشان گشته بود.

به هر رو چنانکه شرح ماوقع رفت با خورشید خانم همبستر شدیم و به لطف حکیمان و عمه قزی خان باجی اول دربار و آن نبات های زعفرانی اش،صبحدم بود که بهبودی حاصل گشت و دولت نو از تخت برخاست. اما چه حاصل که سرخوشیمان با نیشخند ها و پوزخندهای این نابکاران نا همراه و از باب گاف هایی که دادیم و بر ملا شدن لاف هایی که زدیم ،دوامی نداشت.هیهات که حتی دیوار حاشا نیز برای ما پست گشته بود.یادمان باشد اگر روزی پرزیدنت شدیم چند دستور را بلادرنگ صادر کنیم.من جمله آنکه حمل هرگونه گوشت کوب دوربیندار جرم و مجرم ،مفسد فی العرض و مهدور الدم میباشد و اگردر تهیه ،تولید و پخش زرد آلو نیز نقش داشته باشد بعد از حبس ابد اعدام باید گردد.این دو مصداق فساد، توطئه شوم استکبار جهت تهاجم فرهنگی و غیر فرنگی می باشد.

توصیه ای جدید از اطبای چینی به دستمان رسیده که خوردن تخم زرد آلو بعد از خوردن خود آن علت درد را در آخر شب زایل میکند.این روش امتحان نشده و ما مسئولیتی نمیپذیریم.

--------------------------------------------------------------------------

به مدت یک ماه کرکره ها را میکشیم پائین زیرا که موسم امتحانات با گونو وسونامی در راه هست.پس تا مدتی عادت چرت خواندن را کنار بگذارید و زرد آلو هم نخورید.

بهونه

cud — Thu, 24 May 2007 08:21:18 GMT

گفتم : آخرش ضرره

گفت: راهیه که باید رفت گفتی: باید ثابت کنی، تو این زمونه فقط باید ثابت کنی

گفتم: سخته.ثابت میکنم ولی نه به تو،به خودم

گفت: باشه گفتی: یه شب همخوابگی با من!

گفتم: رسوایی!

گفت: رسوایی؟ گفتی: شاید

گفت: اگه نموندی؟ اگه رفتی؟ گفتی: بهائیه که باید بپردازی

گفتم: آخرش ضرره ولی راهیه که باید رفت

گفت :باشه گفتی: اگه برم؟

گفت: مهم نیست.من ثابت میکنم

گفتم: آره مهم نیست.تو فقط بهونه ای. بعدشم که نباشی مهم نیست.من عاشقم

مقاله

cud — Sun, 13 May 2007 10:37:10 GMT

ساختار گرایی یا مفهوم گرایی در نقد

بررسی هر نوشته داستانی نخست به وجود ارکان اصلی داستان یا بهتر بگویم معیارهایی که با توجه به آن میتوان آن نوشته را داستان نامید،بستگی دارداما باید توجه داشت این معیارها را نمیتوان نقد ساختارگرا نامید چون میتوان بسیاری از سبک های داستان نویسی را یافت که بر پایه ساختار شکنی پیش میرود.این تنها برخورد اولیه و سطحی برای تعیین نوع نوشته و به شرحی داستان به حساب آوردن نوشته است.اما تقابل و تضادی که در نقد ساختاری و مفهومی وجود دارد،این سوال را به وجود می آورد که کدامیک ارجحیت دارد.

در نگاه نقادانه به داستان همیشه دو زاویه دید وجود دارد.۱- بررسی دقیق از نظر رعایت نشدن مبانی نوشتاری و آکادمیک ۲ - بررسی مفهومی کل داستان،نقش شخصیت ها،پیامهای احتمالی داستان،...البته هیچ کدام از اینها به تنهایی نمیتواند کامل باشد و همچنین نمیتوان هیچ اجماعی بین این دو برقرار کرد.مگر آنکه جدا از هم و به دنبال هم بیان شوند.حال اگر شما نویسنده باشید انتظار دارید اثرتان چطور نقد شود؟ مسلم است که نویسنده نباید خود را از قبل در برابر نقدهایی که خواهدشد ببیند.ولی هنگامی که نگارش به پایان رسید انتظار میرود که برجسته سازی که انجام شده یا چیزی که دست مایه خلق اثر قرار گرفته یعنی سبک یا موضوع و در یک اثر جامع هر دو مورد، بررسی شود.البته برخی نویسندگان دیگر دغدغه سبک و ساختار را ندارند زیرا یا توانایی خود را به اثبات رسانده اند و یا صاحب سبک اند.در برخورد با این آثار نقادان معمولا به مفهوم ومضمون میپردازند و با پیش نکشیدن بررسی ساختار به نوعی آن را مورد تائید قرار میدهند.اما اگر ملاک خود اثر باشد،مسلما باید از هر دو جهت بررسی شود.با آوردن چند مثال ذهنتان را به چراهای دیگری دعوت میکنم(cud).

اگر بخواهیم رمان قلعه حیوانات را به نقد بکشیم چیز خاصی در سبک نگارش یا پیچیدگیهای مرسوم نویسندگی در آن نمیبینیم و تنها روایتی است خطی که با گره افکنی های پیش پا افتاده جلو میرود. اما چیزی که آنرا به عنوان یک اثر قابل اعتنا معرفی کرده مضمون سیاسی آن است.حال با اثر باید با توجه به نویسنده روبرو شد؟ کسی که ۱۹۸۴ را نوشته است یا خود اثر ملاک است؟ مثال دیگری که میتوانم مطرح کنم زئوسئانس من،اولین دفتر عشق (محمد رمضانی فرخانی) است.در این اثر همان شکل ظاهری کتاب به ما میگوید که با چیز جدیدی روبرو هستیم.چیزی که ما میتوانیم به نقد بکشیم حالتی بین شعر و داستان است و مهمترین چیز سبک است.تنها زمانی که از این موضوع فارغ شویم میتوانیم به مضمون بپردازیم.

گمان میکنم با این مثال ها توانسته باشم تا حدی به سوالی که در ابتدا مطرح شد پاسخ دهم. البته تصریح میکنم که حالات بینابینی بسیاری هم وجود دارد ولی در اغلب موارد این خود نوشته است که ما را به سمت نوع نقد هدایت میکند. در واقع این خود نوشته است که نوع نقد را به ما تحمیل میکند و اولویت را مشخص میکند.موردی که لازم است به آن اشاره شود این است که حتما نباید با یک نگاه اثر را نقد کرد بلکه بحث بر چربش نسبی یکی از انواع نقد و البته چیزی که نویسنده به دنبال آن بوده است، می باشد. نقدی کامل است که نگاهی همه جانبه به تمامی زوایای داستان داشته باشد.

مینیمال سه گانه

cud — Wed, 25 Apr 2007 18:36:38 GMT

ساعت

_ببخشید آقا ساعت چنده؟

زنگ صدای نازکش او رابه خیابان پرت کرد.متوجه نشده بود کی آن فاصله چند متری تمام شد.بی اختیار دست چپش را بالا آورد.لبخندی زد .دستش را انداخت.به دیوارهای شیشه ای خیره شد.

_افتخار میدین چند قدم در خدمتتون باشم؟

***

کفش کوچک دهان بازکرده اش را با دقت طوری که تصادفی به نظر برسد،روی کفشهای صد و بیست تومانی پدر گذاشت.پدر، کلمه ناآشنایی بود برای او.همانطور که او برای پدر.به ساعت زنانه ای که همیشه روی اوپن افتاده بود نگاه کرد.12:55.وقتش بود که از خواب قیلوله اش بیدار شود.به مأمنش رفت .صدای برداشتن کلید از جاکلیدی. و بالاخره چیزی که منتظرش بود.

_دختره ی احمق.مگه کوری......کثافت بی شعور

***

_کجایی؟.....دختر؟.............دختر کجایی؟

مانتویش را کند و انداخت روی دسته ی مبل.نگاهی سرسری به ساعتش انداخت.برای او روی 7:5 خوابیده بود.بطری را از یخچال برداشت و سر کشید. حدس میزد کجا باشد با این حال همه ی اتاقها را گشت.آخر هم در حمام را امتحان کرد. در آرام باز شد.دخترک بیرون آمد.باز هم معجون بوی اسپری،ریمل،رژ؛...و بوی دائمی آب ژاول.مثل همیشه 5 دقیقه بعد از او.

_باز چی ازش خواستی ؟ پول؟ مگه نگفتم هر چی میخوای به خودم بگو

_من از تو هیچی نمیخوام،هیچی ....... هیچی

اختلاط

cud — Wed, 11 Apr 2007 13:11:18 GMT

صندلیشو داده پائین تا موهای سیخش نگیره به سقف.تریپ خفن.. تنها ضد حالش غری در سمت شاگرده. دستشو میبره کنار ترمز دستی ،بین صندلیها. جفت شیشه ها رو میده پائین.موازی پیاده رو آروم میرونه. دو تا بوق میزنه. میاد طرف ماشین ولی یهو راشو کج میکنه میره میشینه تو کمری فضائیه جلویی.- منم بودم ...

دکمه ی فورواردو میزنه.( آها. آها اینم یه معضل دیگه )حواسش میره به نفر بعدی. دستشو میزاره رو شیر سر پای وسط فرمون. - سگ مصب بازم دیر میزنه

دوباره بوق میزنه.دختره محلش نمیذاره . دو تا کلفت بارش میکنه. اگه قبلیه میخواست اتو بزنه این اینکارست. - هی انه هر چی گفتی هزار روش .

یکدفعه تو پیاده رو نود درجه میپیچه جلوی دو سه نفر. همه وامیستن. از جوب که رد میشه یه تف میندازه اونجا. تو صدم ثانیه نشسته رو صندلی. مانتوی سبز فسفری،شال آبی،سایه چشم قرمز با چشای قهوه ای. - این چرتو پرتا چیه گوش میدی. اینا که همش دارن اختلاط میکنن. معینی،هایده ای.

خواست ناف تهرونی با عشوه بگه که صدا تو گلوش کش اومد. - ابی ..یی

زیر چشمی به دختر نگاه میکنه.پوزخندی رو گوشه سمت چپ لبش میشینه، طوری که دم موشیش پهن میشه. دستشو دراز میکنه سمت سی دی. ( اینه فقر و فحشا). of

- هی بزن کناردارم بالا میارم..
. پسر به دختره نگاه میکنه بعد به سی دی و بعد هم از تو آینه به صندلی عقب.کولشو میندازه بالا. از شلوغی که در میاد رو 2 تیک میکنه. خط تیکش سیاه و کوتاست. از اگزوزش دود آبی نفتی میاد بیرون.لای کشون میونه ماشینا، گم میشه

داستان کوتاه،دستنوشته

cud — Thu, 29 Mar 2007 15:02:10 GMT

با اینکه هیچوقت از داستان جدا نبودم ولی زمونه اجازه نمیداد که خودم باشم ولی میشه همیشه یه کوره راه باز کرد.این هشت ماهی که داستان مینویسم برام یه دنیا لذت بوده و انفجار افکارم روی کاغذ. از خیلی ها باید تشکر کنم و از اونهایی که بیرحمانه منو نقد میکردن تقدیر ویژه. فکر میکنم میتونم حالا با هویت خودم بنویسم چون نقد ها و توجهات شما منو به این باور رسونده که چیز قابل عرضه ای دارم.

هیچوقت یادمان نرود که پله ی بعدی منتظر ماست.

***

نامه

سلام باباجان.امیدوارم حالتان خوب باشد.من هم خوب هستم.مامان و داداش محسن و آبجی زهرا هم خوب هستندو سلام میرسانند.هر چه صبر کردم نامه ای از شما نیامد تا به آدرس آن جوابتان را بدهم.حتی قاصدکی که مامان می گفت میفرستی هم نیامد.فقط چند تا کبوتر آمدند و بالای بام ما چرخ زدند و رفتند روی بام قاسم جلالی اینا نشستند.راستی بابا جان پدر قاسم جلالی در جبهه ی گیلان غرب شهید شد.از دیروز مسجد محل یک پرچم نو و خوشرنگ ایران را روی سردرشان گذاشتند.همه میروند به آنها تبریک میگویند ولی نمیدانم مادر قاسم چرا آنقدر گریه میکند.مامان هم همش دعا میکند شما سالم برگردید.دیشب مامان ما را روی پله حیاط نشانده بودو می گفت عمو علی محمد جان دارد از پشت ماه به ما نگاه میکند و من برایش دست تکان دادم.دیروز ننه شهربانو خوشحال آمد به خانه ما گفت که صلیب سرخ اسم عمو جان اکبر را اعلام کرده است و ما میتوانیم برای او نامه بنویسیم.ننه شهربانو وقتی داداش محسن و آبجی زهرا با هم مریض شده بودند و با هم گریه میکردند،گریه اش گرفت و همش عمو علی محمدجان را واسطه میگرفت که تو زودتر برگردی.باباجان مامان همیشه میگوید که عمو علی محمدجان به جای خوبی رفته و الان حسابی به او خوش میگذرد ولی نمیدانم چرا دوست ندارد تو به آنجا بروی .مامان خیلی از آنجا تعریف میکند ولی همیشه آیت الکرسی میخواند تا تو به آنجا نروی.ننه شهربانو هم دوست ندارد که تو به آنجا بروی.می گوید علی محمدم که هست کافیست.علی محمد زن وبچه نداشت ولی حسینم سه تا بچه قد و نیم قد دارد.باباجان مامان و ننه شهربانو نمیدانند تو چقدر دوست داری به آنجا بروی و وقتی داشتی میرفتی و من داشتم گریه میکردم در گوشم گفتی که نگران نباشم و دلتنگی نکنم چون من مرد خانه ام و اگر اتفاقی افتاد یا پیش عموجان اکبر میروی یا پیش عمو علی محمدجان.

باباجان امروز در کلاس خانم معلم از بچه ها پرسید که چه کسانی از اقوامشان شهید شده اند.من و قاسم جلالی دست بلند کردیم.اول از من پرسید چه کسی از اقوام شما شهید شده است؟ من هم گفتم عمو علی محمدجان .او آرپیچی زن بود و موقعی که داشت به تانک دشمن آرپیچی میزد تیری به پیشانیش خورد و شهید شد.خانم به بچه ها گفت برای عمو علی محمدجان صلوات بفرستند.بعد دوباره گفتم تازه عمو جان اکبرم هم اسیر شده و بابا جانم هم الان در جبهه است و برای رزمندگان سنگر میسازد.خانم معلم هم گفت که یک صلوات برای آزادی عمو جان اکبر و یک صلوات برای سلامتی شما بفرستند.بعد از قاسم جلالی پرسید.او هم گفت که پدرش شهید شده است.خانم معلم پیشانیش را بوسید ودر حالی که داشت گریه اش میگرفت به بچه ها گفت که برای پدر قاسم سه صلوات بفرستند.

بابا جان من آخر نفهمیدم اگر شهید شدن بد است پس چرا برای پدر قاسم سه صلوات و برای شما یک صلوات میفرستند؟ یا چرا مامان میگوید عمو علی محمد جان به بهشت رفته اما نمی خواهد تو شهید بشوی و به بهشت بروی.تازه ننه شهربانو هم خدا را به روح عمو علی محمدجان قسم میدهد که تو سالم برگردی .مسجد محل پرچم نوی سه رنگ در خانه قاسم جلالی نسب میکند و مردم به آنها تبریک میگویند ولی مادر قاسم همش گریه میکند.بابا جان برای تو هر اتفاقی بیفتد من نگران نمیشوم چون شهید شدن چه خوب باشد و چه بد اگر شما شهید شدید که میروید پیش عمو علی محمد جان .یادتان هم نرود که ما را با خودت ببری.اگر هم اسیر شوی که میروی پیش عموجان اکبر ولی ننه شهربانو میگفت که جایی که عمو جان اکبر هست خوب نیست و تازه به زودی هم برمیگردد پس ما هم صبر میکنیم تا تو برگردی.باباجان آبجی زهرا امروز توانست چهار دست و پا راه برود ولی داداش محسن هنوز نمیتواند و همش گریه میکند.فردا هم نتیجه ثلث دوم را خواهند داد.ولی خانم معلم امروز آخر کلاس نمرات من وقاسم جلالی را به ما گفت.هر دو معدلمان بیست شد.درسم را خوب میخوانم تا ثلث سوم هم بیست بگیرم.قولت که یادت نرفته است؟قول داده بودی اگر معدل کل کلاس پنجمم بیست بشود برایم دوچرخه بخری.ننه شهربانو هر دو روز یکبار به ما سر میزند و برایمان همه چیز میخرد.دایی جان مسعود هم برایم یک مسلسل خریده تا وقتی بزرگ شدم بیایم پیش شما و صدام را بکشم.بابا جان من نمیگذارم کبوتر ها روی بام ما بنشینند و آنها را با سنگ میزنم چون مامان میگوید اگر تو بیایی پیش ما زودتر خواهد شد ولی اگر ما بیاییم پیش تو شاید خیلی سال طول بکشد.بابا جان زود تر بیا. پسر خوب تو علی

***

سلام پدر. این نامه را به همراه نامه ای که هیچ گاه نتوانستم برایتان بفرستم پست میکنم .شاید بتوانم با این دو نامه رنجشی که از بابت جر و بحثمان در مورد خدمت سربازی و دانشگاه داشتیم بر طرف کنم.پدر موقعی که از شما خواستم تا مدارک حضورتان در جبهه را به من بدهید تا بتوانم از خدمت معاف شوم و در کنکور از سهمیه استفاده کنم،شما امتناع کردید.آن موقع یا حتی تا این اواخر ـ باید مرا ببخشید پدر و به حساب خامی ام بگذارید ـ آرزوی شهادت شما را میکردم .نه بخاطر امکاناتی که برایم فراهم می آمد استفاده کنم که با همان مدت حضورتان در جبهه نیزمیتوانستم،بلکه بخاطر اینکه شما از این کار ممانعت نمی کردید و من الان موقعیت بهتری داشتم.آنروز با آنکه مدارک را در میان اعلامیه ها و عکسها و وصیت نامه ی عمو علی محمد جان دیده بودم، گفتید که هیچ گونه نامه یا کارتی ندارید که سابقه حضورتان را در جنگ مشخص کند.درک این موضوع برایم بسیار سخت بود و توضیحات شما در مقابل طبع بلند پرواز من قانع کننده نبود.اتفاقی که امروز در اداره مان افتاد باعث شد تا این نامه را برایتان بنویسم.امروز شخصی که تازه استخدام شده بود و حتی یک روز هم سابقه کار نداشت به عنوان رئیس بخش ما انتخاب شده بود بچه ها میگفتند که با پارتی بازی و استفاده از سهمیه و تبصره و از این جور حرفها یک شبه رئیس ما با پنج سال سابقه شده است.با این که هنوز ندیده بودمش ولی احساس نفرت عمیقی نسبت به او داشتم و با بقیه همکلام بودم.ولی به محض اینکه برای معارفه آمد شناختمش.قاسم جلالی بود.همسایه قدیمیمان..هیچ کس مثل من غم را در چهره خندان او ندید و اینکه آرزو داشت الان سایه ی پدر بالای سرش باشد تا اینطوری بیاید و رئیسمان شود.یکی از همکارانم همین موقع ،طوری که قاسم جلالی هم بشنود گفت دولت خرج تحصیل و زندگیشان را میدهد دیگر چرا سهمیه برایشان قائل میشوند؟ من هم طوری که همه بشنوند بی اختیار گفتم: شما چقدر پدرتان را میفروشید؟.قاسم جلالی که تا این لحظه سرش پائین بود و با صورت سرخ شده و مشت گره کرده میخواست جلوی ترکیدن بغضش را بگیرد،نفس حبس شده اش را رها کرد و انگشت نشانه اش را به طرف زمین گرفت و نمیدانم چه چیز زیر لب زمزمه کرد.پدر دیگر مثل قبل نیست که هر کس اگر پسر دایی مادربزرگش هم شهید میشد بادی به غبغب می انداخت و با افتخار آن را در میان جمع بیان میکرد و همه نیز او را تحسین میکردند.دیگر در کلاسهای درس مدرسه و دانشگاه معلم یا استادی نمیپرسد آیا کسی هست که فردی از خانواده یا اقوامشان شهید شده باشد؟ و قاسم جلالی ها انگشت اشاره را از لبه آستین رها کرده بالا ببرند و تنها در معدود دفعاتی که چشمانشان میدرخشد ،خدا را نشان بدهند و بگویند : خانم اجازه ما !.

پدر حالا میفهمم وقتی میگفتی حق تو نیست که از این امکانات استفاده کنی چون من هستم و همه چیز برایت فراهم کرده ام و حتی حق بچه های عمو جان اکبر هم نبود که برای آنها هم چه هنگامی که عمو جان اسیر بود و چه هنگامی که آزاد شد کم نگذاشتی ،منظورتان چه بود. پدر حالا میفهمم چرا پسر یکی از شاگردانت که جانباز شیمیایی شد،آمده بود و پیش شما کار میکرد.پدر جان من به اشتباهم اعتراف میکنم و از اینکه امروز با سربلندی از شما جلوی بقیه یاد میکنم،احساس غرور میکنم.امیدوارم فرزند خطاکارتان را بخشیده باشید.پدر جان حالا بعد از چند سال بیشتر از همیشه به دستهای گرمت که در کودکی نبودی و بود و حالا که هستید و نیست،احتیاج دارم.پدر جان میخواهم بگویم یادم نرفته موقعی که کلاس اول راهنمائی بودم ،آبجی زهرا بلبل زبانی میکرد و داداش محسن تازه راه افتاده بود بعد از هشت ماه برگشتی و اولین کارت این بود که ماشینت را بفروشی و برای من دوچرخه بخری.بابا.جان اگر اجازه بدهید آخر این ماه که سالگرد ننه شهربانو است برای دست بوسی خدمت برسم. پسر خوب تو علی

پ ن ۱ :لطفا نظراتتون رو در مورد داستان قبل از خوندن پی نوشت ها بذارین تا روی نظر فنی شما اثر نذاره

پ ن ۲: داستانمو تقدیم میکنم به عموی شهیدم علی محمد. اولش فکر میکردم با این داستان دینمو به عمویی که قبل از به دنیا آمدن من رفته بود ادا میکنم ولی در واقع پارادوکس های ذهن من تو اون موقع و الان هست که نوشتم. شخصیت ها واقعی هستند و دستمایه من برای نوشتن شدند.نمیتونم خالق اثر بدونم ولی تفکر من در مورد خیلی از مسائل بر این نوشته حاکم است.

پ ن ۳:امیدوارم با این داستان به انتقادات بعضی از دوستان در مورد سبک و زبان جواب داده باشم.

پ ن ۴:تغیراتی تو معرفی وبلاگ و خودم دادم.

کوچه باغ

cud — Sun, 18 Mar 2007 10:56:42 GMT

آخرین باری که دیدمت یادم نمی آید آفتاب بود یا مهتاب.اما تو ابری بودی.پشت کوچه باغ_ (علی مصفا) بود.چنارا انگار یکور کرده بودند روی چینه کاهگلی.برگاشون که ریخت،رنگ به رخشون نموند.سفید سفید شدند،مثل روز اولی که کاشتنشون.آب تو جوب وسط کوچه سنگین میرفت.از رنگ نقره ایش معلوم بود تیز شده.نگاش که میکردی لرزت میگرفت.

دستمو انداختم گردنت.کولتو انداختی و دستم ول شد تو هوا.احساس کردم میخوای عق بزنی ولی خودتو نگه داشتی. نزدیکای ته کوچه چنارا تموم می شد ولی چینه تو سری خورده ،پر از چروک و ترک ادامه داشت. ایستادی دستامو گرفتی تو دستت. گرم بودند . اما چشمات آروم و قرار نداشتن. شروع کردی به حرف زدن.آهنگ حرفات آروم بودو ملتمسانه.نمیدونم چی میگفتی اما لحنت هول تو دلم مینداخت.حرفات که تموم شد دستات کردی تو جیب مانتوت و براقش شدی ببینی من چی میگم. وقتی دیدی دارم مثل گاوا فقط نگات میکنمو به جای نشخوار دارم بهت لبخند میزنم، اول برگشتی و روتو کردی اونور .نفسای عمیق می کشیدی ولی آروم نشدی.دوباره روتو کردی طرف من.دستاتو تو هوا اینور و اونور میکردی. انگار داشتی داد میکشیدی.چشمات با سرعت از مردمک یه چشمم میرفت رو چشم دیگم و برمیگشت.وقتی تبسمم محو شد انگار فکر کردی فهمیدم چی میگی ولی من فقط ترسیده بودم.

هنوز چشات دودو میزد.خیالت راحت نبود، ولی چاره ای نداشتی.یهو برگشتی. موهای مشکیت از زیر شال تاب خوردو نشست روی شونت.چند قدم آروم رفتی.یکدفعه انگار نیرویی گرفته باشی تند کردی.دنبالت راه افتادم.فهمیدی. ایستادی. با انگشت نشونت به من اشاره کردی که یعنی همونجا وایستم. وایستادم. از این ور جوب یه قدم بزرگ برداشتی و رفتی اونور جوب کنار چینه.با نگام دنبالت کردم. درست روبروی همونجایی که از جوب پریدی،چینه ،قد رد شدن یه آدم شکسته بود و ریخته بود و دوباره ادامه پیدا میکرد تا ته کوچه. رفتی و رفتی تا ته کوچه.پیچیدی به چپ و ناپدید شدی.

تا چند دقیقه جرات نکردم دنبالت بیام.وقتی هم اومد و رسیدم ته کوچه دیگه رفته بودی. خواستم منم همونطرفی بیام ولی پیچیدم به راست. این طرف باغهاش کوچه نداشت،چینه نداشت،جوب نداشت،چنارم نداشت. فقط همه ی برگهای چنار سبز سبز اونجا فرش شده بود.هر چند قدم که برمیگشتم و پشت سرمو نگاه میکرد، گله گله گلهای قرمز داشتند روش در میومدند.

داستان کوتاه

cud — Tue, 06 Mar 2007 18:42:51 GMT

سراب

اتاق ،کوچک و زرد.با کاناپه ای تبدار و قهوه ای سوخته. هوا دم کرده و بریده بریده با رقص دود سیگارهای نیم سوخته ی رهاشده. از پس چشمانش به سقف خیره و به جان خریده وزن ظریف او.تحمل ناپذیر، در هم آویختندو آمیختند و پیچیدند. در نهایت اصالت، بوئیدند و چشیدند از طعم های طمع های زودگذر مداوم.در چشمهایش غرق میشد و آتش میخواند و گمان میبرد همین است.همان که جادو میکند، میمیراند و متولد میکند.حریصانه میبلعیدند نفسهای الکلی سرخورده و بریده مثل صداها را.اینک در تلاش و تکاپوی یکی شدن و جاودانه شدن، مضبوحانه می جنباندند،میپریدند،جیغ میکشیدند و می تراوید از روزنه ها، تعفن_ مرداب های شور.هوا وزن میگرفت بر روی بدنها و ریتم،ضرب و تکرار انگار ماسید در ثانیه... ناگهان در اوج جاری شد التهاب،عتش،نگاه وآنچه میپنداشت عشق به رنگ سفید و زرد با بوی ژاول.

سرشار از ماده بود،پس در خلاء نماند.سرد شدو ساکت. تاریکی پا دوانید در عمق وجودش. پاسخی نداد به سر انگشت فرشته و دو خط آتشین.انزجار.نه از او که از من.غرق در مرداب با بوی متان. جادو کرد و میراند، اما سقط شد آنزمان که باید متولد می شد.به سوگ نشست و وحشت زده در پی رهایی از التماس تماس.قبل از پلک های افتاده، فرشته با بدنی زیر آوار مانده و چشمان سرخابی، با بالهای کنده شده آویزان.

داستانی از استاد حیدرزاده

cud — Tue, 20 Feb 2007 14:46:58 GMT

برفی به سفیدی گل نرگس

شما بله با خود شما هستم که دارید متن مرا میخوانید.چشمتان را از نوشته ام برندارید.مثل خودم.به هیچ طرفی،نه چپ نه راست،نه روبرو،نه بالا نه پائین،به هیچ طرفی نگاه نکنید،کلمات بریده میشوند و افکارم پاره میشود.پرت میشوم به جایی که خارج از نوشته ام و بی ارتباط با فضای معرکه ای است که ناگهانی به سراغم آمده است.رد پاها را میگویم که تنها بی کس وسط سفیدی_برفی که هنوز می بارد،قد کشیده است تا تپه ای که خانه ی سفیدی بالای آن ساخته اند و فقط دودکش بخاری اش سیاه و قهوهای است و دود به هوای پر از برف رها میکند.رد دودها هم تا چند متری بام ،دور و بر دودکش،در هاله ای که هر دم شکل عوض می کندفضا را خاکستری کرده است.درخت بلند و بزرگ و بر شاخه عریانی هم کنار خانه هست که سر شاخه هایش با تاجی از برف سفید شده است.نرده های دور حیاط همه مثل برف سفیداند.

از درون متن و از زاویه پنجره سفید خانه، که پشت دری های سفیدی دارد،اگر به مردی که از پائین تپه به خانه نگاه میکند و تصویر خانه و تپه را چند سطربالاتر برای شما نوشته است،نگاه کنید،شبحی میبینید که پوستینی یکسر قهوه ای و بلند تا زیر زانو پوشیده است.کلاه ترکمنی به سر دارد،قهوه ای با پرزهای نرم،وصورتش را با شالی قهوه ای ،روشن تر از رنگ کلاه و پوستین،پوشانده است.از طرز ایستادنش و نگاه خشکیده و ماتش به خانه،معلوم میشود که تردید دارد.و شاید کمی میترسد که رد پاها را بگیرد و بالا برود و از پشت نرده ها ،بلند،صاحبخانه را صدا کند،یا از پشت یکی از پنجره ها به شیشه بکوبد و خواهش کند،تا بند آمدن برف مهمان باشد.می خواست بنویسد (مهمان آنان باشد) ولی رد پاها تنها هستند و او نمی داند پیش از رفتن کسی که رد پاهایش را در برف می بیند،آیا کسی دیگری در خانه بود یا نه؟ و از همه مهمتر رد پاها کوچک ان و ممکن است رد پاهای زنی باشند.زنی تنها در خانه ای میان دشت که تا چشم کار میکند اثری از آبادی در آن نیست.

به طرف خانه حرکت کرده است و شما هنوز از پشت پنجره و از این فاصله،صدای قدمهایش را در برف نمیشنوید،ولی خودش ناله برف را زیر قدم های سنگین چکمه قهوه ای تمام چرم می شنود و گرمای نفس های عمیقش را که هر دم در بالا رفتن از تپه ،تندتر می شود،لابه لای شالی که صورتش را پوشانده است حس می کند.

از دید شما ، از پشت پنجره ، هیکل تیره ای در میان سفیدهای برف و درست از میان رد پاها ، بالا می آید که هر دم بزرگتر می شود ، و حالا که پشت نرده ها ، باز هم مردد ایستاده است و به پنجره نگاه می کند. قامت رشید مردی را می بیند که اگر چه نفسش به شماره افتاده است ، شادابی و سر زندگی در حرکات ورزیده اش کاملاً به چشم می آید . ته دلتان می لرزد.

صدای بوق ماشینی مرا به خیابانی پرت کرده است که زنی با سمندی نقره ای ، پشت چراغ قرمز ، منتظر ایستاده است و از بی حوصلگی به اطراف ، و در همین لحظه به من نگاه می کند که دسته های گل نرگسش را نشانش می دهم. لبخند می زند و دندان های مثل برف سفیدش را می بینم و دو شیار مورب را که لبخند در کناره های لبش می سازد. چشمانش آبی کمرنگ است با رگه های آبی تیره تر و یک تکه موی طلائیش با رگه های سفید از روسری یک دست سفیداش، روی پیشانی اش ریخته است. دست چپش را بالا می آورد ، لاک قرمز ناخن ها را در روشنی گندمگون انگشتها و دست می بینم که از بیرون پنجره ماشن ، اشاره می کند به آن طرف چهار راه. به سبزی چراغ نگاه می کنیم و از لابه لای ماشین ها ، قیقاچ عین قرقی راه می روم ، چشمم به چراغ های قرمز پشت سمند است و می بینم چراغ های ترمزش روشن می شوند و چند متر جلوتر از چهار راه ایستاده است.

اگر پنجره چشم داشت ، همین حالا می دید که سری با کلاه ترکمنی و شالی که فقط چانه اش را پوشانده است به شیشه نزدیک می شود و با ترس و کمی التماس از لای درز پشت دری سفید به داخل خانه نگاه می کند. و سر زنی از درون خانه با موهای طلایی و رگه های سفید با تعجب و کمی اشتیاق به صورت مرد نگاه می کند. زن ته ریش یکدست مشکی و چشمان سیاه با ابروهای پر پشت می بیند و مرد چشمانی آبی با رگه هایی تیره و گونه هایی که برجستگی شکیلی در صورت دارند. مرد ، وقتی زن ذوق زده ، با دستهای گندمکون و لاک ناخن های قرمز به در اشاره می کند و از پنجره فاصله می گیرد. قامت بلندش را می بیند که پیراهنی یکدست سفید پوشیده است که دور یقه و سر آستین های گشادش با نخ های سوزن دوزی شده است.

از پنجره سمت شاگرد، که شیشه اش تا نیمه پایین آمده است ، خم می شوم و سلام می کنم. بخار دهانم لبه شیشه را مات می کند. صدایم می لرزد و می دانم سرما ، گونه ها و دور چشمم را صورتی تیره کرده است. می گوید: مریم نداری ؟ می گویم : نه ، فقط نرگس. و دلم نمی آید قیمت نگویم. به دکمه باز پیراهنم نگاه می کند و نگاهش از شکاف پیراهنم در نگاهم می ایستد و مهربان تر از بیش می گوید: سردت نیس؟ می گویم: چرا ، عادت کردم. و سرم برمی گردد به آن طرف چهار راه که خواهر و برادر کوچکترم گل می فروشند. نگاهش کمی به آن طرف کج می شود و چشمهایش مهربان تر می شوند و در یک حرکت ناگهانی به چپ برمی گردد ، دستگیره در را به طرف خودش می کشد و تر و فرز مثل قرقی ، در را باز می کند و از ماشین پیاده می شود و همین طور که به طرف صندوق عقب می رود می گوید: همه گلاتو بذار صندلی عقب ، خودتم بشین تو ماشین گرم شی . اول می نشینم و بعد گلها را یکی یکی می شمارم و روی صندلی عقب می گذارم ، یازده دسته ، دانه های برف و قطره های آب ، صندلی را خیس می کند. صندلیها روکش سفید و قهوه ای روشن دارند. گرمای بخاری مستقیم روی سینه ام می نشیند و از لای دکمه باز پیراهنم تنم را نوازش می کند. صدای بسته شدن در صندوق عقب را می شنوم و سایه زن را از پشت شیشه بخار گرفته می بینم. با کیسه پلاستیکی بزرگ توی دستش ، آستین ژاکت دست بافی با رنگ قهوه ای روشن از بالای کیسه بیرون آمده است. زن انگاری از سرما فرار می کند ، تیز و بز در را باز کی کند ، کیسه را به طرفم پرت می کند و دوباره پشت فرمان می نشیند. کیسه یک سرش روی زانوی من و سر دیگرش روی فرمان است.

صدای چفت در، گرما و محبت را توامان در ذهن مرد می آرود. ته دلش آرامش همراه با لذت را احساس می کند و اگر کسی در آن لحظه از او می پرسید: چه حسی دارد؟ حتماً می گوید: ته دلش غنج می رود و یک لیوان چای داغ ، استخوان هایش را باز می کند. زن که حالا قدش کوتاهتر از زمانی است که از پشت پنجره به نظر می رسید ، با لبخندی که دندان های مثل مرواریدش را نمایان می کند و دو شیار مورب در دو گوشه لب هایش می سازد، در حالی که نگاهش از دکمه باز پیراهن مرد به صورتش می خزد با خوشرویی و در پاسخ سلام مرد می گوید: سلام ، بفرمایید. مرد هنوز با تردید به اطراف نگاه می کند و دو دل و با کمی مکث وارد می شود. صدای بسته شدن در را از پشت سرش می شنود ، دیوارهای سفید و درهای قهوه ای را می بیند و از اینکه از آن دشت پر از برف و باد سرپناهی پیدا کرده است، احساس امنیت می کند ، گونه هایش قدری سرخ می شود و نگاهش ، پر از محبت و شرمساری، چند لحظه در نگاه زن می ایستد. دوباره گونه ها و گوشهایش گر می گیرد. نگاهش را برمی گرداند ، کلاه و پوستینش را که هنوز برف و قطره های آب روی آنها مانده است، به چوب لباسی می آویزد ، انگشتهایش را از میان موهای پرپشت که تا پس گردنش را پوشانده است ، می کشد و خمیده ، زیپ چکمه اش را باز می کند و دم پایی مردانه ای را که انگار از پیش آماده شده است ، بپا می کند.

ورزیدگی شانه ها و بازوهای مرد از زیر پیراهن راه راه ارغوانی با زمینه خاکستری ، زیر نگاه زن ، در قلبش تحسین و لرزش را با هم دارد. صدایش در هیجانی که یکباره به سراغش آمده است ، آرام ، دور رگه و با لرزشی خفیف در میان کلماتی که می گوید، گوش مرد را نوازش می دهد. به آتش شعله ور بخاری دیواری اشاره می کند و می گوید: راحت باشین ، الان براتون یک لیوان چای داغ می آورم. مرد، کنار آتش گرما را در پنجه های پا و روی سینه و صورتش را حس می کند. لختی آرام بخشی به تنش می نشیند و پلک چشمهایش ، سنگین به هم می آید و باز می شود.

زن ، شیشه سمت راست را بالا می برد و از توی آینه به گلهای روی صندلی نگاه می کند و با صدایی که از سرما هنوز لرزان است می گوید: این لباسا بیشترش نوئه. به لباسها نگاه می کنم ، بوی ادکلن گران قیمت می دهد. وقتی دست می زنم لطافت لباس ها را حس می کنم . چیزی مثل پوست خز به دستهایم می خورد. گونه هایم کمی داغ می شود و گوشهایم . می گوید: دستتون درد نکنه و می خواهم چیزهای دیگر بگویم ، نمی توانم و دوباره تشکر می کنم. گونه های زن هم کمی سرخ شده است و لرزش صدایش کمی بیشتر. خودش را جمع می کند. دوتا زانویش را به هم می چسباند و دستهایش را که حالا با دستکش چرمی قهوه ای روشن به رنگ بارانیش پوشانده است. به نیم دایره بالای فرمان فشار می دهد. از میان رد حرکت برف پاک کن به روبرو نگاه می کند و نفسی را که توی سینه اش جمع شده بود مثل آه کشیدن بیرون می دهد. بعد نگاهم می کند و با آرامشی که بیشتر از چند لحظه پیش است ، می پرسد: چند سالته ؟ من همینطور که دستهایم توی لباس می گردد و لطافت و بوی عطر را حس می کنم ، به یاد پدرم و بعد به یاد مادرم می افتم می گویم: 17 سال و دوباره نگاهمان چند لحظه با هم گره می خورد. برقی در چشم هایش می نشیند ، ذوق زده و با صدایی مثل ترقه می گوید: چی؟ هفده سال؟ با این هیکل ؟ بورم نمی شه. شادیش لبخند به لبم می آورد ، احساس خودمانی بودن می کنم می گویم: شما چند سال دارین؟ با همان شادی چشمهایش بزرگتر می شوند ، لبخندش را جمع می کند و این بار ، به جای چشم ها ، به شانه ام چشم می دوزد و مادرانه می گوید: اوه پسر خوب از این سوالا دیگه نداشتیم ؟ و بلافاصله می پرسد: گرم شده ام؟ و وقتی سر تکان می دهم می پرسد: چقدر برای گلا بدم؟ لحنش جدی تر شده است. خودم را جمع می کنم و می گویم : شما که این همه لباس به من دادین. دستش را توی هوا ، چند بار چپ و راست حرکت می دهد و می گوید: اینا هدیه اس . می گویم: گلای منم هدیه. بلافاصله می گوید: تو با فروش گلا زندگی می کنی. و لحنش هنوز مادرانه است. کیف پولش را از کنار ترمز دستی برمی دارد و چهار تا اسکناس هزار تومانی به طرفم می گیرد. می گویم: خیلی زیاده. می گوید: بقیه اش مال خودت. اگه دوست داشتی یه فاتحه برای شوهرم بخون. دلم نمی خواهد پول را بگیرم ، دستش را تکان می دهد ، اسکناس ها ، لای انگشت هایش تکان می خورند، با خواهش می گوید: بگیر ، بگیر داره دیرم میشه. می گیرم و دوباره گونه ها و گوش هایم داغ می شوند. بوی ادکلن و گلهای نرگس فضای ماشین را پر کرده است و دوباره لبخند ، دندان های سفید و دو شیار مورب را نشان می دهد و چشم های زن پر از محبت است . حس سکر آوری دارم که نمی توانم باور کنم.

زن چای شرابی رنگ را با گلدانی پر ازگلهای نرگس روی میز می گذارد و با گردشی که به رقص شعله های آتش می ماند روبروی مرد می نشیند. مرد که لخت و آرام روی مبل لمیده بود نیم خیز بلند می شود و با حرکاتی که احترام و سپاس را توامان دارد ، منظم تر از پیش ، دوباره می نشیند . بوی عطر زن و بوی گلهای نرگس فضا را پر کرده است. زن می پرسد گرم شده است؟ و مرد سر تکان می دهد و زن اشاره می کند که چای از ذهن نیفتد. اولین جرعه چای دهان و سینه مرد را داغ تر می کند و جرعه های بعد رگه رگه عرق به پیشانی مرد می نشاند. مرد ، به زیبایی خیره کننده زن که حالا با تکان سر طره های موی طلایی را به پشت می راند و سرخی وصف ناپذیری به گونه هایش نشسته است ، نگاه می کند . بوی عطر و گل را نفس می کشد و در حالت سکرآوری این همه آرامش را نمی تواند باور کند. زن می پرسد: از کجا می آین کجا می رین؟ مرد با نگاه به رقص شعله ها و در سکر گرمایی که تا استخوانش نفوذ کرده است ، می گوید: راستش ، میان برف و باد سرگردان بودم. کسی ردپاهایی نشانم داد و از اینجا سردرآوردم . و وقتی می گفت: کسی با انگشت به من اشاره می کرد. زن با اشاره انگشتش حالا به من نگاه می کند که دارم می نویسم. سرم را بلند می کنم. چراغ دستشویی را روشن گذاشته ام . کلمات و افکار بریده می شوند ، مثل رد پاها که حالا زیر بارش برف محو شده اند

روایتی دیگر از (از دست دادن یک لحظه از ابدیت)

cud — Fri, 16 Feb 2007 16:09:51 GMT

- چشمم

-چشمت

-چشمت ... چشمت ..... چشمت........ چشمت...........چشمت . چش

- چشمش ............. چشمش ........... چشمش ...... چشمش .... چشمش ...چشمش . چشمش چشمشچشمشچشمشششششش