نقاب خنده بر چهره ام از آنروست که چهره ی کریهم را در آیینه نبینم ، چه سود چه زیان که دیگران چه میگویند، چه میدانند، چه میخواهند
.من بی نیازم از او، از آنهابی نیازیم از غنا نیست بی نیازیم از ضعف است
.نه پای صعود دارم نه راه بازگشت. در عدم فنا خواهم شد راهی جز بیراهه ندارم.مسخ شدم خالی شدم پوچ شدم. زمان متنفرم از تو مکان متنفرم از تو .اگر روزی فکر میکردم که لوح قلبم سفید است و فقط غباری بر آن نشسته ، حال میگویم لوح سفیدم سیاه شده و جز لکه هایی از گذشته چیزی ندارد
.ناکام ماندم در زندگی،ای زندگی پست وحقیر و دون از تو بیزارم از تو متنفرم ، خودم هم نمیدانم چطور تحمل میکنم تو را.شاید اگر این چند رشته باریک مرا به تو وصل نمیکرد...عشق را ندانم ، شور را ندانم، لرزیدن قلب را در برابر نگاهش ندانم
((
تو بیش از حد میفهمی حال محکومی که یا همه را بفهمی یا نابود شوی))لعنت به تو نفرین به من
خدایا شنیده ام که کسی را بی سبب و بی هدف در این دنیا رها نکرده ای ، هر گمشده ای را هدایت کنی و هر شیدایی را سامان دهی ، پس چرا من ، چرا من را
(نه سر نه سامان آفریدی پریشان پریشان آفریدی؟)نه نه، تو پاکی منزهی ، هم ویرانگی و هم دیوانگی از من است ، من مادی من پست
. . . خدایا کرم کن یاریم ده،دستم گیرو مرا از هوی نفس رهایی ده. آه نه چه می گویم این کار من است ،آفریده شده ام که این کار را بکنم. من رد شده ام رفوزه شده ام. سراپا گناه آلود نه از گناه پشیمان نه حاضر به ترک آن پس چه امیدی به کرم و بخشش تو. دنیا و آخرت را با هم باختم اما هر دوی اینها در نظرم بیهوده است من چیزی گرانبها را از دست داده ام چیزی گرانبها از تر بهشت برینت، گرانبها تر از حوض کوثرت، زیبا روتر از حوریان بهشتی ات ، من همه چیز را از دست داده ام، آه من هرگز تو را بدست نیاورده بودم که از دست بدهم .سرم را در آخور پر از یونجه کرده بودم و با لذت میخوردم چه میگویم هنوز هم میخورم فقط گاهی که دیگر معده ام جا ندارد یا از نشخوار خسته شدم سرم را بالا می آورم و از پنجره اصطبل به بیرون نگاه میکنم
. هر روز و هر دفعه طرحی نو ،رنگی نو، فصلی نو میبینم، جلوه ای از نور اما مگر درک یک اسب یک گاو ،یک......... چقدر است.ذیگران نگاهت میکنند
: پروار شده ،خوب کار میکند، خوب بار میبرد، خوب درس میخواند، حیوان نجیبیست، پسر سر بزیریست، خوب شیر میدهد، مفید است، کمک حالم است ......نه نه خسته شدم من این نیستم من نمیخواهم این باشم من بیش از اینم از من زنجیر هوس برگیرید ، بالهایم را خواهم گشود از قفس رهایم کنید
. از خودم متنفرم، متنفرم، متنفرم، رهایم کنید . نه آن شدم که خود خواستم نه آن شدم که دیگران میخواستندلعنت به من نفرین به تو
از ترس به آئینه نمینگرم کسی آنجاست که شماتتم میکند نمیخواهم با او روبرو شوم
. شک دارم به خودم شک دارم آیا این منم .چه ساخته ام از خودم چند آجر، یک بنای نیمه کاره ،یک بنای متروک . . . . کاش نمیفهمیدم، کاش نمیفهمیدم، حسرت میخورم بر شما ای انسانهای نفهم خوشبخت" عشق زمینی، زندگی زمینی،آه که چه دل انگیز بود زمانی که صبح از خواب بیدار میشدی پای میز صبحانه به اخبار رادیو گوش میدادی سوار ماشین میشدی ، روزنامه صبح میخریدی و میرفتی پی کارت تا شب سگ دو میزدی یا خوشگذرانی میکردی بعد برمیگشتی و شب فرا میرسید به انتظار فردا چشم بر هم می نهادی فارغ از همه چیز فارغ از همه جا. فارغ از همه کس ،از همه کس ...!؟ یادم رفته بود انسان نفهم خوشبخت جز خودش کسی را ندارد اما لا اقل او کسی را دارد. من چه ؟من چه دارم ؟ نه خود را دارم نه او را . من حتی از این این انسان نفهم خوشبخت هم پست ترم.لعنت به من نفرین به تو
